Kuma Yazıyorum...

Dilimde ayağından vurulmuş bir şiir
En çok yalan söylediğim yerden kanıyor...
Susmak ne,söylemek ne bilmiyorum
Kırıldığın yerden düğümlenmek de ne
Doğru bildiklerinden de zamanla cayıyor insan
Yoruldum kendimi didiklemekten...

Neydi sizi yola düşüren,ya da yoldan alıkoyan
Sıradan bir hayatı kuşanmanın sancısı büyük
Bir ömür boyu sürerken yalandan umut
işte yine sırtımda yılan dili bir bıçak
Kanaya kanaya ,kanıyorum sanıyorum
Ne çok aldanıyorum biliyorum

Çocuksun Sen diyen şair öldü duydunmu
Giden çoktan gitti yıkılmadı kentler
Su çürüdü, kuyu kurudu,kuşlar göçtü
Sen ayrılık ayracını unuttun kalbimde
Hangi yağmur şahit olur dönüşüne
Karnı kurtlu bir dünyada şiirle ölüşüne

Yaşıyor gibi yapmak ,susmak gerektiğinde
Dilin de olmayan kemiğini kırarak
İnatla söylüyorum hiç usanmadan
Can evime diktiğim tükenir dediğim
Ucu kırılmış tükenmez kalemin isyanı var
Ne yazsam artık kuma yaziyorum