JAPONE KOLLU KIZLARDAN KALAN 

                                     Nevzat Küçükerdoğan’a
Bir zamanlar 
Japone kollu kızlar vardı 
Kerpiç evler, toprak damlar 
Çıkmaz sokaklar, dar caddeler
Bir de o kızları seven adamlar 

Bir şair Nevzat vardı 
Otuz yıl taşımıştı umudunu
Günden güne yaşarmış gibi yaparak 
Aramıştı onca sene sevdiğini 
Dar caddelere çıkmaz sokaklara saparak 

Bir de şiirler yazardı 
Gönlünü avutmak için içli içli 
Sabit telefondan arardı şiir yazdıkça 
O bir şiir okurdu, ben bir şiir okurdum
İçimiz bileylenirdi mısralardan sızdıkça 

Eski sokakları, ahşap kapıları, 
Bir de saksıda çiçekleri severdi 
Ama şiir dedin mi akan sular dururdu 
Yalnız orada bulurdu sevdiğini 
Bazen gözyaşı yanaklarında kururdu 

Derken japone kollu kızlar kayboldu 
O sokaklar o caddeler silindi şehirden 
İnsanlar da unuttu şiirin değerini 
Epeyce bir zaman sustu telefonum
Gazetede okudum vefat haberini