AYLAK ADAM ŞİİRİ

Yine bir roman gibi
Dilimin ucundan usulca 
Döküldü bu sabah ismin dudağa
Aylak Adam'ın başlangıcı gibi
Bir umutla çıktım sokağa 

Gezdim Yazır'ın parklarında 
Erguvan kokuyordu türüm türüm 
Tütüyordu bahar  yemyeşil dallarda
Site duvarlarından nisan sarkıyordu
Çiftler yürüyordu yan yana yollarda

Ansızın gördüm seni 
Tuttu dedim içimden yıllar sonra
Yusuf Atılgan'ın o kehaneti 
Bir gülüş hançerledi yalnızlığımı 
Orada yaptım hüznüme en büyük ihaneti 

Şimşek bir anda çaktı gökyüzünde
Romanın kederli sayfaları tutuştu 
Seni düşürdü içime yıldırım
Yangın yerine döndü birdenbire 
Karşılaştığımız kaldırım

Ne güzel bir yangındı o öyle 
Duman duman göğe yükseldi yüzün 
Hayattan çıktı aşk, hayal olup gitti
Sen kayboldun romanımın sonunda
Ve bir şiir daha bitti