HÜKÜM GİYMİŞ

Olsun dediğim yerde bıraktım kırgınlıklarımı…
Beklediğim bu yer, çok da yabancı değildi bana.
Çok oturdum bu zemheri akşamlarında
yıldızın kaymadığı
güneşin doğmadığı sabahlara uyandım…
Acılar içinde kıvranırken yüreğim
çok kez teselli ettim kendimi.
“Bu da geçer” dediğim zamanlar oldu…
Ne geçmedi ki...?
Üstü örtülmeyen mezar mı var?
Kanayan hangi yara kapanmadı ki?..
İzi kalsa da…
Senzizlik artık eskisi kadar korkutmuyor.
Adı üstünde işte…
Eski…
Behrinde behri olan masallar vardı.
Bir zamanlar Mecnun, Leyla’yı arardı.
Ferhat vardı; Şirin’e kavuşmak için dağları delen.
Kerem, Aslı için canını vermişti...
Ama sen Yusuf değildin
ben de Züleyha olamadım.
Tutamadım sabrımı gözümden taştı.
Bağrıma bastığım taşlar kapattı sana çıkan yolları.
Artık geriye bıraktım, adında eskide kaldı.
Ne sende o yürek vardı gelecek
ne de bende bekleyecek bir ömür.
Başlarken,
bitmeye hüküm giymiş bir sevdaydı bu…