DİLEK AĞACI

Geri çekilme dönemindeyim dünyadan
Yorgunum, umutsuzum ve de mutsuzum
Üstelik,İstanbul un kucağına düşmüşüm, 
Başım dik, alnım ak
Dostlardan uzak, memleket uzak…

Birisi keser yolumu
Yaştan baştan söz eder, 
Yaşlılığımı vurur yüzüme efkarlanırım.
Çocukluğum gelir aklıma, gençliğim gelir
Yaşamın tükenmekte olduğunu takar kafama
Sevdadan söz eder bir başkası
Yalnızlığı saplar yüreğime
Bir başkası kalkar, senden söz eder
Yokluğunu yükler kafama, güzelliğini takar
Beynime kaybedilen yıllar, 
Yıkıcı şimşekler olup çakar

Sonra birileri çıkar, rakıdan söz eder
Orhan Veli derler, Nazım derler…
Hali gelir aklıma memleketimin.
Acıtırlar içimi,
Yeni yeni dertler bulurum 
Kafama takarlar memleket problemlerini…
Dilek ağacı gibi olurum

Buradaki temel sorun şu;
Bağlayıp elimi kolumu 
Meyhaneye düşürüyorsunuz yolumu.
Bedenime takarak o kadar problemi
Dilek ağacına çeviriyorsunuz 
Sonra da “içme” diyorsunuz.

Zoraki şairlik sonrası
Mısralara tutulurum meyhanelerde
Beynim şiir otobanı olur 
Hızla geçerler içimden yetişemem
Bütün dengeler bozulur
Sanki dünya yeniden kurulur

Her şey, aslında yerli yerinde durur 
Evren her zamanki halindedir
Bende başlayıp biter her şey,
Kabahatin büyüğü bendedir
Sorun elbette rakıda değil içendedir

Ayak uydururum kalleşçe dönen dünyaya
Mekan döner çevremde, 
Ben dönerim kendi içimde, 
Fırıldak olur zaman, 
Yorulan ben olurum
Altıma şiir sererim her gece
Üstüme şiirleri örter uyurum

İstanbul, 01.02.2015