YÜREĞİNİN UCUYLA SEVEMEZSİN

Gülmez gözlerin öyle
Sularda serin imbatlar titreşir 
Deli dalgalarla sahili dövemezsin 
İçine işler sevda dediğin 
Yüreğinin ucuyla sevemezsin 

Havadan gelmez bunca şiir 
Kanatları yoktur mısraların uçacak
Dokunmasa kalbine, böyle övemezsin 
Onun dudakları fısıldar kulağına
Yüreğinin ucuyla sevemezsin 

Ona uzanmak istersin hep
Açarsın kollarını hayaline, düşüne 
Başka bir insana değemezsin 
İliklerine işler sırılsıklam eder
Yüreğinin ucuyla sevemezsin 

Susuzluğun onadır yine de 
Bir düşse, serapa yeşerecektir için
Elin yağmurlarına boyun eğemezsin 
Kandıramazsın gönlünü seraplarla
Yüreğinin ucuyla sevemezsin 

Yalanda yurdu yoktur aşkın
Bütün gülleri soldurarak bir gül açar
Yâdın baharına, bağına giremezsin 
Hudutları paramparça eder sevdan 
Yüreğinin ucuyla sevemezsin 

Tekmil yollar sokağına çıkar 
Meçhule karışır bildiğin tüm adresler
Atını ağyara doğru süremezsin 
Her geçen gün büyür içindeki dağ
Yüreğinin ucuyla sevemezsin 

Yavaş yavaş çoğalır gönlün
Usul usul işler aşk dediğin aşığa 
Ne zaman bu hâle geldin bilemezsin 
Geçiştiremezsin bir heves gibi 
Yüreğinin ucuyla sevemezsin 

Tutulur dilin, başka şeyler söyler 
Yerli yersiz şakalara savrulur durursun 
Yüzün güler, gönülden gülemezsin 
Dilinin ucuyla diyebilirsin belki 
Yüreğinin ucuyla sevemezsin 

Bazen bir ömür sürer bu tutku 
Alır koyar seni yıllar ihtiyar bir bedene 
Geçen zamana doya doya sövemezsin 
En başından bilsen bile bu kaderi 
Yüreğinin ucuyla sevemezsin