HİŞT HİŞT HİKÂYESİ

Yemyeşil çığlıklar atıyordu ağaçlar 
Yine de bastırıyordu cıvıltıları kuşların
Şarkıları seste değil, görünüşlerindeydi
Öyle bir destandı ki toprağın üstünde bu 
Tılsımları, renkleri bürünüşlerindeydi 

Her yerden bir hişt sesi duyuyordum 
Doğanın dili çözülmüş haykırıyordu adeta 
Onlara koşuyordum, döndüremezdi hiçbir saik
Tam bir şair yüreği atıyordu döşümde 
Önümde yürüyordu Sait Faik

Hayır, bir hikâye peşinde falan değildi 
Bizzat hikâyenin içinde yaşıyordu 
Gözlerinden taşan coşkulu bir nazardı 
Hiç dönmedi arkasına, beni görmedi 
Görse, mutlaka beni de yazardı 

Denizsiz bir şehirde yaşıyordum ben 
İçimden okyanuslar taşsa da her an 
Aşkın meydanında vuruldum bir nizada 
Üstat bu dünyadan gideli çok sene geçti 
Hâlâ hişt hişt der mi bilmem Burgaz Ada

Koca bir ovanın ortasında, ilkyazdaydım 
Adını bildiğim bilmediğim sayısız çiçek 
Tarifi imkânsız duygularla hisleniyorlardı
Bir Abasıyanık hikâyesine düşmüştü yolum 
Her köşeden bana sesleniyorlardı