GÖNÜL GÖZÜ DERNEĞİ 15 YAŞINDA…!

06 Ocak 2011… Bir Gün Değil, Bir Niyetin Tarihi
06 Ocak 2011 Perşembe günüydü…

Kış, Konya’nın taş sokaklarına sessizce çökmüş; Mevlana Caddesi’nde insanların adımları soğuğa, gönülleri hayata karışıktı. İşte o gün, Fatih İş Merkezi’nin mütevazı bir katında, tabelası küçük ama duası büyük bir kapı aralandı. Adı, sonradan çok şey anlatacaktı:  Gönül Gözü Kültür ve Yardımlaşma Derneği.

O gün atılan imza bir evrak değildi; Bir niyetti. Bir ahtı. Bir “kim düşerse kaldıralım” sözüydü.
Kurucu başkan Devriş Ahmet Şahin, o gün etrafına baktığında kalabalık görmüyordu belki ama bir milleti ayakta tutan asıl gücü görüyordu: Gönlü olan insanı…
Cebinde imkânı az, yüreğinde merhameti çok olanları…Bir Oda, Bir Masa, Büyük Bir Vicdan

Fatih İş Merkezi’ndeki o ilk günleri bilenler bilir…Bir masa, birkaç sandalye, duvarda asılı bir dua…

Ama kapıdan giren her ihtiyaç sahibine, “Yok” denmedi. Çünkü bu derneğin sermayesi para değil, vicdandı. Bir yetimin başı okşandı o odada… Bir dul annenin gözyaşı sessizce mendile emdirildi…Bir öğrenciye sadece burs değil, umut verildi. Ve zaman geçti…
Mekân Değişti, Gönül Değişmedi

Dernek büyüdü. Ama büyürken şatafata değil, hizmete yöneldi. Yolu Şems Mahallesi’ne, Kasabalı İş Merkezi’ne düştü.Bugün hâlâ orada…Aynı dua, aynı samimiyet, aynı niyetle. Kapısı hâlâ açık. Kimliğe, görüşe, hesaba bakmadan…Ramazanlarda gıda kolileri, Kış aylarında yakacak yardımları, Okul zamanı çantalar, kitaplar, montlar…

Ama en çok ne verildi biliyor musunuz? Yalnız olmadığını hissettirmek…Bir Dernekten Fazlası
Gönül Gözü Derneği, sadece yardım dağıtan bir yapı olmadı hiçbir zaman. O, bu toprakların mayası oldu.Mevlana’nın “Gel, ne olursan ol yine gel” çağrısını,Şems’in ateşini, Ecdadın vakıf anlayışını bugüne taşıdı. Bir lokmayı bölmeyi, Bir acıyı paylaşmayı, Bir yetimin duasını baş tacı etmeyi öğretti.

Kim bu, Derviş Ahmet Şahin: İsmi Gibi Derviş Başkan Devriş Ahmet Şahin… Adı gibi derviş, duruşu gibi vakur.

Hiçbir yardımı vitrine koymadan, Hiçbir hayrı reklama çevirmeden… “Biz görünmeyelim, iyilik görünsün” diyerek yürüdü. Bazen eleştirildi, bazen yalnız bırakıldı… Ama hiçbir zaman yoldan dönmedi. Çünkü bu yol, makam yolu değil; Hakk’a giden hizmet yoluydu.
Bugün Gönül Gözü Derneği hâlâ ayakta. Sessiz, derin ve kararlı…Yarın ne yapacak? Yine aynı şeyi…Bir çocuğun yüzünü güldürecek, Bir yaşlının elini tutacak, Bir çaresizin duasına vesile olacak. Çünkü bu şehir,Böyle derneklerle Konya’dır. Böyle gönüllerle Anadolu’dur.
Ve biz biliyoruz ki;

Bir millet, gönül gözü kapanınca değil; Gönül gözü açık insanlar bitince çöker. Allah, bu kapıyı açanlardan, açık tutanlardan razı olsun. 06 Ocak 2011 Perşembe günü atılan o küçük adımı,Bugün bir rahmet yürüyüşüne çevirenlerden razı olsun. Bu tarafımdan yazılmış bir köşe yazısı değil sadece… Bu, sessiz kahramanlara yazılmış bir teşekkürdür. Saygılarımla..